شرح دیوان الامام السجاد (ع)

1. مشهد؛ شیخ علی حیدر؛ شماره نسخه: 5/1 آغاز: قافية الألف. قال حسين بن على رضى الله عنهما: تبارك ذوالعلى و الكبرياء؛ انجام: بمعنى أمن جاره من سواء كان ذلك الجار قريبا منه أو بعيدا أو يقال ... شرحی است بر دیوان منسوب به امام سجاد، علی بن حسین (ع). دیوان مذکور شامل 150 بیت است که به ترتیب حروف الفبایی آخر قوافی تنظیم شده و در هر حرف، پنج بیت درج شده است، بدین جهت در برخی منابع به عنوان «المخمسات» معرفی شده است. موضوع این اشعار، مباحث عبادی، اخلاقی و پند و اندرز است. در این شرح نیز اعراب ابیات و مسائل ادبی و لغوی بیشتر مورد توجه قرار گرفته است. شارح باید از دانشمندان اهل سنت باشد. وی در بیان معانی برخی کلمات از تفاسیر سنیان استفاده می‌کند و از پیامبر اکرم با دعای «صلی الله علیه و سلم» و از امام با دعای «رضی الله عنه» یاد می‌کند. شارح آشنای به زبان فارسی بوده چنان که در جایی بیتی به فارسی آورده است: «کما قال الشاعر: در این عالم کسی بی غم نباشد ×× اگر باشد بنی آدم نباشد»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 840ق؛ افتادگی: انجام؛ جلد: چرم زرد، 42گ (1پ-42پ)، اندازه: 13/5×18/5سم [مؤید: 3 - 529]