شرح دستور معمای نیشابوری

4. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 172/1 آغاز: همان آغاز کتاب میر حسین است: بنام آنکه از تألیف و ترکیب ×× معمای جهان را داد ترتیب؛ آغاز شرح: در برگ (2-ب): وقف شد دولتی یعنی «تی» دولت مبدل شد بهی شارح و گزارنده آن شناخته نیست، و مانند حاشیه فقط در برخی جاها مطالبی بر متن افزوده است، و آغاز آن تا دو صفحه همان آغاز متن میر حسین است، و در صفحه سوم، که بیت دوم غزل میر حسین را گزارش نموده، شرح را آغاز کرده است. و نامی از نگارنده در آن دیده نمی‌شود. در برگ 3پ می‌گوید: «پوشیده نماند که حضرت مخدومی استاد میر حسین نیشابوری بمتابعت استاد خود مولانا نورالدین عبدالرحمان جامی اعمال معما را بر چهار قسم نهاده ...» و در چند جای دیگر نگارنده متن را به نام «ملای زمان میرحسین» یاد کرده. در برگ 4ر گوید: «چنانچه شارح عليه ما يستحق گويد در اسم ميرک و کافی: از خدا هرگه كه خواهم مقصد و مقصود خويش ×× می‌نهم بر خاک آن در روی گرد آلود خويش. ولی من نمی‌دانستم كدام يک از گزارندگان «دستور معما» مير حسين اين شعر را ساخته است. در برگ 6پ از رساله كبير جامی نقل كرده. در برگ 22ر از كتابچه معمای كمال الدين محمد بدخشی نقل كرده در برگ 30پ از عشق بازی مير حسين بايكی از غلام بچگان مير علی شير به نام اسماعيل داستانی آورده است؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: انجام؛ بخش چهارم كتاب را ندارد؛ مصحح؛ كاغذ: ترمه نخودی، جلد: تيماج حنايی، 87گ، 19 سطر (6/6×14/5)، اندازه: 12×18/5سم [ف: 2 - 404]