شرح الاخبار فی فضائل الائمة الاطهار

9. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 966 آغاز: حجة احتج بها الطبری علی بعض من خالفه فی تفضیل علی صلوات الله علیه و ما عليه من الحجة مع اقراره بفضله و مما رواه فی اثبات خلافته و امامته مما قد حكيت ذلك عنه فی الباب الذی قبل هذا الباب مع تصحيحه ذلك و انه كبعض من قدمت ذكره ممن يتعاظم ان يكفر غيره و لا يتعاظم الكفر لنفسه فمن ذلك ان كتابه الذی ذكرناه و هو كتاب لطيف بسط فيه فضائل علی (درباره رساله طبری در اثبات غدیر خم)؛ انجام: قد احتال قوم لهذه الكلمة حيلة اخرى فقالوا انما ذلك منه على جهة التواضع و الشفقة لان المؤمن لايمدح نفسه و لايزكيها ... و انما التواضع ان يسكت الانسان عن ذكر فضله و حسن المحاورة و المواساة لحسن العشرة (درباره خرده گیری از سخن ابی بکر: «من فرمانروای شما شدم با اینکه بهتر از شما نیستم» که از آن بهتری نژادی خواسته نشده و از روی فروتنی هم این را نگفته است و نه اینکه خواسته باشد آشکار بدارد که من برتر از شما نیستم و مرا چنین مپندارید) دارای دنباله جزء نخستین است (2ر-12پ) تا پاره‌ای از جزء هفتم از 16 جزء کتاب؛ خط: نسخ کهن، بی‌کا، بی‌تا؛ این نسخه همان است که نزد نوری بوده و در مستدرک (ص 321) از آن یاد نمود؛ تملک: آقای ضیاءالدین نوری و نزد حسن صدرالدین موسوی کاظمی عاریت می‌باشد؛ جلد: تیماج سرخ، 152گ، 20 سطر (10×15/5)، اندازه: 15×20سم [ف: 5 - 1365]