روح الاحباب و روح الالباب فی شرح الشهاب

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 127 و 1727ف آغاز: (الدین) یعنی واجب دعار است حضرت رسول ... فرماید که عظیم ترین گناهان از پس کبایر آنستکه بنده از دنیا برود و بر گردنش وام بود و چیزی نماند که بوام بدهند (درباره حدیث «الدین شین الدین»).؛ انجام: «ان روح القدس نفت فی روعی ان نفسالن تموت حتى تستکمل رزقها فاتقوا الله و اجملوا فی الطلب» با من گفت که هیچ نفس بنمیرد تا روزی خود تمام نخورد از خدا بترسید و طلب دنیا نیکو بر وجهی مکنید که در شریعت حرام بود و در مردن زشت «ان مما» - در گوشه راست بالای برگ 1ر دارد «روح الاحباب و روح الالباب فی شرح الشهاب از شیخ ابوالفتوح الحسين بن على الخزاعي الرازی صاحب التفسير» در گوشه چپ همینجا دارد: «22 فقره میخواهد از اول تا اینجا» در 132پ نوشته است: «تمت المجلدة الاولى من كتاب شرح الشهاب يتلوها المجلدة الثانية و هى الباب الثالث» از همینجا برمی‌آید که نویسنده نسخه نظر علی است و در روز چهارشنبه دهه نخستین رجب 1060 (ستین و الف) اینجا را بانجام رساند. خط: نستعلیق، کا: نظرعلی، تا چهارشنبه دهه نخستین رجب 1060ق؛ افتادگی: آغاز و انجام (از آغاز و انجام کم دارد و متن آن برابر است با گ 3پ-47پ ش 1075 و گ 242ر- 274ر ش 502/5)؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج سرخ، 190گ، 15 سطر (12×16/5)، اندازه: 17×24سم [ف: 5-1333] و [فیلمها ف: 1-107]