دیوان وحید قزوینی

3. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2819 آغاز: چو ریگ بادیه درد دلم حساب ندارد ×× اگر بکوه رسد ناله ام جواب ندارد / هزار جان بدراید زخانه چو بدر آیی ×× در آمدی که ترا هست آفتاب ندارد؛ انجام: گر مهر علی بود کسی را بسرشت ×× وانگاه بود همیشه در دیرو کنشت / گر زانکه برندش سوی دوزخ بمثل ×× جاگرم نکرده می‌برندش ببهشت تخلص وحید در پایان غزل‌ها هست و آنها را ترتیبی و در پایان چند ترجیع است و چند رباعی؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ در متن و هامش، در صفحه عنوان آمده «دیوان وحید و کلیات آثار وحید - میرزا محمد طاهر وحید» در صفحه عنوان چهار بند شعر افرسی است دوتا از عالی در ماده تاریخ مرگ نواب در پایان دو صفحه شعر فارسی است از شیدا؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 122گ، 15 سطر (6×12/5)، اندازه: 12×19سم [ف: 10 - 1658]