دیوان واعظ قزوینی

21. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13510/3 آغاز: اگر نه از گل محنت سرشته اند مرا ×× چرا به جبهه خط چین نوشته اند مرا / چنان ز حاصل خود غافلم که پندارم ×× هنوز در گل هستی نکشته اند مرا؛ انجام: هر کس که درین زمانه عزت جوید ×× باید که ره دروغگویی پوید / عینک زآنروز در چشم مردم شده است ×× کز نیک و بد آنچه گوید افزون گوید منتخب؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: مقوا، 12گ، 15 سطر [ف: 37 - 11]