دیوان نوربخش

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 4902-24/202 آغاز: بسمله. اول نامه است نام خدا ×× حی و قیوم واحد یکتا / نیست جایی زنور او خالی ×× نیست او را مکان ندارد جا؛ انجام: و فقط خود را متخلص باخلاق الله می‌نماید و بطور دوام مشغول به ذکر و به یاد معبود خودش باشد در هر حال در هر کجا چشم خود را به طور واقع از غیرمحبوب بپوشد تا تمام قواء متوجه به معشوق حقیقی باشد. کلیات اشعار شاعر است ملقب به رحمت علی شاه، بعد از اتمام دیوان اشعاری از آقا رحیم منور علی شاه از جمله قطعه‌ای که در وفات نوربخش سروده آمده است همچنین اشعاری از سیدمحمد باقر معصوم علی شاه، یک نفر دهکردی، میرزا جلال سنا اصفهانی همان همایی اصفهانی، میرزا ابوالقاسم مستوفی اصفهانی در تاریخ وفات نوربخش درج شده است؛ خط: نستعلیق شکسته، بی‌کا، تا: قرن 14؛ جلد: تیماج مشکی، 151گ، اندازه: 9×14سم [ف: 4-1954]