دیوان نقی کمره ای کاشانی

1. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 2595 آغاز: حمدی که شاه بیت قصیده کمال را شاید در خور خداوند یست ... و ظل اصلاح بدو گسترده ... از پی رؤیت فرخنده تو نور بصر ×× چون بتجلی همه در جوف جبل ره سپر است؛ انجام: تا درس جمال دوست تکرار کند ×× آیینه ما شکست می‌دارد دوست خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: قرن 11؛ آغاز پس از دیباچه و پایان افتاده؛ تملک: آقا میرزا رضاخان پسر میرزا علی مستوفی همدانی، حسین بن غلام علی؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 209گ، 12 سطر (7×12/5)، اندازه: 11/5×18سم [ف: 9 - 1438]