دیوان ناصر خسرو

82. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/12 در این سفینه اشعاری هست که نخستین مورد آن اشعاری است منسوب به او در صفحه 34 با درون‌مایه‌های خیامی که در نسخه‌های کهنه دیوان او نیست: «خدایا راست گویم فتنه از توست ×× ولی از ترس نتوانم چخیدن / لب و دندان ترکان ختا را ×× به این خوبی نبایست آفریدن» (6 بیت) و شعری دیگر با سرآغاز: «بار خدایا اگر ز روی خدایی ×× طینت انسان همه جمیل سرشتی / طلعت رومی و چهره حبشی را ×× آلت خوبی چه بود و علت زشتی» (6 بیت). در صفحه 223 هم قطعه معروف «روزی ز سر سنگ عقابی به هوا خاست» (با املای «خواست») دیده می‌شود؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ کاغذ: کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 2ص (34 و 223)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 321]