دیوان منظور اصفهانی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13416 آغاز: این حدیث است ای محبان علی نقل کسا ×× ذکر او اندر محافل می کند دفع بلا / این حدیث از فاطمه دخت رسول ×× آن جلیله ابنة المختار صدیقه بتول / این حدیث است که شفای درد بیماران بود ×× رحمت حق نزد ذکرش خلق را شامل شود؛ انجام: بار الها بر وجود آن امامان عزیز ×× عاقبت را خیر گردان از کرم بر مجرمان / از عذاب قبر روز واپسین ایمن نما ×× دوستان اهل بیت مصطفی را یا امان / بر رسان منظور را بر دامنش دست امید ×× در رکاب آن شهنشه جان سپارد شادمان دیوان مدایح و مراثی شاعر است که درباره فضایل و مناقب و معجزات حضرت امیر (ع) سروده است. در آغاز آن نوشته شده: «هذا دیوان الغری الصغیر فی المعاجز و المناقب و فضایل اهل بیت الرحمة، و له دیوان آخر فارسی اسمه ایضاً دیوان الغری الکبیر و له دیوان عربی فی المناجات الی قاضی الحاجات». شاعر در اشعارش «منظور» تخلص می‌کند؛ خط: نسخ، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: مقوایی، 224گ، 19 سطر، اندازه: 20×34سم [ف: 36 - 353]