دیوان ملاشاه هندی بدخشی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 125-طباطبائی آغاز: بسمله فى الحمد و النعت و المنقبة و تعريف الاوليا منهيات كنزين شريفين: قوله سعها یعنی وسیع بکن او را ... قوله لا مثله ای مثل المطلب؛ انجام: شكرت شكراً لمن هدينا ×× بنحوه الصحو فقد دعينا / من تلمذ تعرج، من تأمل تكمل ×× فخذ ما آتيتك و كن من الشاكرين منهيات كنزين شريفين: الى اينات یعنی از کجا قوله ما قلت ماءه نافیه او استفهامیه مجموعه‌ای شعرگونه به عربی دارد که در آن رعایت وزن و قافیه و قواعد نشده و مبین بی‌بهرگی وی از عربیت است و خود در دیوان به این مطلب اشاره دارد. این مجموعه بر حسب سخنان او باید دارای دو بخش باشد: 1. کنز الله، 2. کنز الشاه. نسخه جامع دیوان اوست شامل بخش‌های زیر: الف. کنز الشاه (که بر حسب یادداشت پشت نسخه و گفته شاعر آن را در پایان این بخش پس از فراغت از کنز الله سروده است، تاریخ پایان این بخش 1085ق است. (معادل قد تمت الکلام))، ب. دیوانچه غزلیات، ج. دیوانچه رباعیات فی حروف التهجی، د. دیوانچه مثنوی، هـ. دیوانچه مثنوی فی وزن الحدیقه، و. دیوانچه مثنوی فی وزن مثنوی، ز. دیوانچه مثنوی فی وزن تحفة العراقین، ط. دیوانچه مثنوی فی وزن یوسف و زلیخا، ی. دیوانچه مثنوی فی وزن سبحة الابرار، ک. بخش قطعات (11 قطعه)، ل. بخش منهیات کنزین شریفین (= تعلیقات). این بخش تعلیقات و توضیحات است با عنوان «قوله» برای تمام بخش‌های این دیوان. در آغاز بخش منهیات کنزین شریفین توضیحات بخشی از دیوان است که ظاهراً قسمتی از بخش کنز الله است که در نسخه وجود ندارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1190ق؛ در حواشی صفحات تعلیقاتی است با علامت «منه سلمه الله»؛ کاغذ: هندی، جلد: گالینگور قرمز، 182گ، 20 سطر، اندازه: 11×22سم [ف: 24 - 101]