دیوان معین هروی

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13441 آغاز: قصیده: حمدی که همچو بحر کرم بیکران بود ×× حمدی که شکر نعمت هر دو جهان بود / حمدی که در بضاعت ذرات کاینات ×× چندان که مستزاد کنی بیش از آن بود؛ غزلیات: ربود جان و دلم را جمال نام خدا ×× نواخت تشنه لبان را زلال نام خدا؛ انجام: غزلیات و دیوان: معین چو محو نه ای از مقام صحو دم مزن ×× تو چون عدم شوی آنگاه غرق بحر وجودی دیوان اشعار شاعر است با تخلص معین، شامل یک قصیده، بعد از آن غزلیات به ترتیب حروف تهجی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مجدول مذهب، با سرلوح مزدوج مذهب و لاجوردی؛ جلد: تیماج سرخ، 86گ، 11 سطر، اندازه: 13×21سم [ف: 36 - 375]