دیوان مایل آشتیانی

2. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3458 آغاز: بنام خداوند بیچون و چند ×× که افراشت این لاجوردی پرند / خداوند ناهید و خورشید و ماه ×× خداوند این بر شده پیشگاه؛ انجام: دو نرگس پر خواب تو دو جادوی دو مست ×× دو سنبل پرتاب تو دو مار سیاه نزدیک به 1600 قصیده و ترکیب بند است در ستایش مذهبی و دیوانی با چند رباعی؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج سبز، 60گ، 14 سطر (5×13)، اندازه: 11×18سم [ف: 11 - 2465]