دیوان گلشنی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 14391/3 آغاز: بگذاشته بودی ره بیداد و جفا را ×× سویم ز ره مهر و وفا آمده بودی / بلبل صفت ای گلشنی از گلشن کویش ×× دیروز به صد برگ و نوا آمده بودی؛ انجام: عمریست که آن ماه بدل ساخته منزل ×× روشن اگرت نیست دل روشن من بین / بنمود رخ و جان ز سر شوق سپردم ×× ای گلشنی از شوق رخش مردن من بین بخش اندکی از غزلیات شاعر است با تخلص «گلشنی»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 1ص (59)، 12-13 سطر، اندازه: 11×18سم [ف: 38 - 522]