دیوان فنای زنوزی

23. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: 2344 آغاز: عروس دید چو داماد خود بخون رنگین ×× کمند گردن او کرد طره مشکین / چو سرو قامت داماد از خرام افتاد ×× دل عروس پی دانه شد بدام افتاد؛ انجام: مگر که شوق وصال شهی زند دامن ×× که گشته آتش دل باز شعله ور امشب از بند 241 تا بند 470 را در بردارد؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج سیاه، 77گ، 15 سطر، اندازه: 15×21سم [ف مخ: 2 - 943]