دیوان فریدون

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/153 از: فریدون (؟). معلوم نشد کدام فریدون منظور است. غزل نقل شده از وی به این علت که یک نمونه جالب از تصویرگری معشوق زرد چهره با تیپ اروپایی را نشان می‌دهد آورده شد: «شوخی که دایما دل او مایل جفاست ×× عمر عزیز ماست، چه حاصل که بی وفاست / تنها نه من بخال لبش مبتلا شدم ×× بر هر که بنگری به همین درد مبتلاست / ابروی زرد نقص جمالش نمی‌شود ×× سر سوره کلام خدا جدولش طلاست / چشمش گر اندکی بکبودی زند چه باک ×× فیروزه را چو می‌نگری دیده را جلاست / تا چند بشکنی ز جفا شیشه دلم ×× آخر نه این خراب شده خانه خداست / در ابروش بدید منجم چو ماه نو ×× خندید و گفت بر سر این مه چه فتنه هاست / دیدم که یار می‌رود و از پی اش رقیب ×× گفتم [که] عمر می‌رود و مرگ از قفاست / رفتم بر طبیب علاج دلم کند ×× نبضم گرفت و گفت که این درد بیدواست / از سوز دل منال فریدون ز بیکسی ×× کس را چه می‌کنی که کس بیکسان خداست»؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه‌دار؛ کاغذ: نازک کاهی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 2ص (569-570)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 361]