دیوان عماد فقیه کرمانی

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8167/11 آغاز: للشیخ العارف الربانی عماد الملة و الدین الفقیه الکرمانی: ای برانداخته آئین جگر خواری را ×× رونق افزوده ز تو منصب دلداری را / خرده بینان که شناسند خطا را ز صواب ×× عین بیداد شناسند دلازاری را؛ انجام: کسی که رطل گران می‌نهد کنون از دست ×× دلش بغصه دور زمانه ارزانیست / ثنای آن گل عارض کجا تواند گفت ×× عماد دلشده با انکه بلبل ثانیست. غزلیات اوست. بیست و شش غزل آمده؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: نیمه نخست قرن 9؛ جلد: مقوایی با روکش پارچه، 6گ (60پ-65ر)، اندازه: 14×21/3سم [ف: 27/1 - 302]