دیوان عصمت سمرقندی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8173/141 از: عصمت دختر قاضی سمرقند (پیش از قرن 10ق). در عنوان اشعارش نوشته: «عصمت دختر قاضی سمرقند است که طریق عاشقی و دلنوازی خود را به دختر قاضی بودن راضی نمی داشت. گواه مقال مطلع او است». (همین یک بیت از او نقل شده که در نقل مجلس هم هست): «مگر رسوای عشق از مردم عالم غمی دارد ×× که عاشق گشتن و رسوا شدن هم عالمی دارد»؛ خط: شکسته نستعلیق، کا: صحبت الله خان ملقب به دبیر همایون، تا: آغاز قرن 14؛ رکابه دار؛ کاغذ: نازک کاهی، جلد: تیماج قهوه ای، 1ص (524)، اندازه: 13/4×21سم [ف: 27/1 - 357]