دیوان صیدی تهرانی

9. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1066/3 آغاز: نکند خسته دلی را، دل غم پرور ما ×× قسمت سنگ کسی نشکند از گوهر ما (گ 171ر-197پ) غزلهایی است در حرف الف و تا برای نشانی بیشتر: پیش ما سروری روی زمین، دولت نیست ×× دولت آن است که در پای تو افتد سر ما / ... «صیدی» از محشر چه پروا چو علی داریم و آل ×× صاحب دیوان ما، طاعت کند تقصیر را ... / این تازه عاشقان همه بدنام شهرتند ×× ما ره به این گروه شنجی که ننگ ماست ... / دلم از شوخی طفلی شده پر خون «صیدی» ×× که هنوز آیینه از جام نمی داند چیست ... / ز حال او مشو ایمن به سخت جانی خویش ×× که قلب سنگدلان دیده از این سیاه شکست حدود 336 بیت؛ خط: نستعلیق تحریری، بی‌کا، تا: 1110ق؛ مجدول؛ اهدایی: دکتر علینقی منزوی [ف: 2 - 112]