دیوان صفی قلی بیگ چرکس

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13630 آغاز: الهی غنچه ذکر خفی گردان دهانم را ×× مکن گویا بجز حرف ثنای خود زبانم را / نهال معرفت درجویبار خاطرم بنشان ×× معطر کن چو نحل از بوی وحدت مغز جانم را؛ انجام: مجو مهر و وفا از طینت زن ×× بفهم این حرف را و بشنو از من / تو را یوسف نی به از برادر ×× زلیخا از زن این عصر کمتر منتخبی از غزلیات و مثنویات شاعر است؛ خط: نستعلیق چلیپا، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: گالینگور سرخ، 20گ، اندازه: 11/5×12/5سم [ف: 37 - 157]