دیوان شیخ خالد

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 7880/1 آغاز: ما طایر قدسیم لوا را نشناسیم ×× مرغ ملکوتیم و هوا را نشناسیم / در دانه ابقای دو عالم به کف ماست ×× ما خضر بقائیم و وفا را نشناسیم ...؛ آغاز بخش غزلیات: الهی تا بکی مرغ دل اندر دام کاکلها ×× بود درمانده و پا بسته ای حلال مشکلها؛ انجام: خالد خموش هر چه تو گویی به طنز شعر ×× بیدولتان مبالغه دانندش و حلف دیوان قصاید و غزلیات شاعر است با تخلص «خالد»، در بخش قصاید قصیده ای دارد در مدح امام رضا (ع) و قصیده‌ای در مدح باغ با قلخ عبدلان حر؛ خط: نسخ، کا: احمد بن حاجی یوسف، تا: 6 ذیقعده 1260ق؛ در پایان بخش قصاید ماده تاریخی در فوت عبدالکریم نامی آورده که در سال 1213ق فوت نموده است، در آخر نسخه قسمتهایی از اشعار «فراقی» [فرهنگ سخنوران 438] آمده که غزلیاتی از حافظ و همین خالد را تخمیس نموده؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 35گ (1پ-35ر)، 15 سطر، اندازه: 14×20سم [ف: 26 - 355]