دیوان شهاب ترشیزی

2. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: 14136 آغاز: ای بسته به زنجیر فلک پای جهان را ×× در پرده تقدیر برآورده زمان را / در وحدت ذات تو به نیروی دلایا ×× بر تافته بازوی یقین دست کمان را؛ انجام: بشنید این سخن ظریفی گفت ×× خلف صالح این چنین باشد. دیوانی است مشتمل بر قصاید متعدد در مدح سلاطین و خوانین و چند قصیده آن در مدح پیامبر اعظم، علی بن ابی طالب (ع) و حضرت معصومه (س)، و قصیده‌ای نیز در وصف شهرستان ترشیز سروده است غزلیات، رباعیات، قطعات، هزلیات، هجویات فراوان و قطعاتی نیز در ماده تاریخ دارد. شهاب ترشیزی به شهرهای مختلف مسافرت نموده و علاوه بر تسلط بر شعر در ریاضیات و اخترشناسی تبحر داشته و از هنر خوشنویسی و نقاشی نیز حظی داشته است. خود در این باره می‌گوید: «اگر سخن بمیان آورم زعلم نجوم ×× بروزگار نباشد مرا عدیل و نظیر / اگر سفینه اشعار خویش بگشایم ×× زآتش حسد آید بجوش خون ظهیر / وگر بخامه صورتگری گشایم دست ×× کنم بر آب روان عقل روح را تصویر / و گر قلم بکف آرم پی نوشتن خط ×× فتد بر اوج فلک خامه از انامل تیر»؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مصحح، در پایان آن عبارت «این کتاب را یوم پنج‌شنبه بیست و هفتم رجب تحریر نموده سنه 1249» دیده می‌شود، احتمال دارد تاریخ کتابت نسخه باشد؛ کاغذ: فرنگی؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 303گ، اندازه: 15×20/5سم [ف: 35 - 702]