دیوان شفائی نراقی

تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 4201 آغاز: مثنوی سر کار شریعت مدار مجتهد الزمان مولانا الحاج حاجی ملا محمد جواد زیده فضله العالی. بسمله و به نستعین: ای صفائی ای فقیه معنوی ×× ناظم آن طاقدیس و مثنوی / ای تو آن ماهی دریای کرم ×× مورد لطف الهی دم بدم شفایی شد شبیه ×× انما صار الولد سر ابیه / تحفه ای آرم ترا یکسر نفیس ×× تحفه ای از مثنوی و طاقدیس / صفه سیم بیارایم کنون ×× سر کنم آنجا عشق واز جنون؛ انجام: ای شفایی کردیم زنده ز گفت ×× آنکه باید بشنود آن را شنفت / آفرین بر خاکت ای خطه عراق ×× میکند مشک از تو بو را استراق / آفرین بر خاکت ای ذربایجان ×× خیزد از هر خاک جسم و از تو جان / ذاکر حق در زمین ماه است و مهر ×× می‌شود روشن ز انوارش سپهر مثنوی اوست در عشق عرفانی، و ستایش از ملا احمد نراقی صفائی؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 13 و 14؛ تملک: حاجی میرزا محمد علی طبیب طهرانی؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 54گ، 10 سطر (8×15)، اندازه: 14×22سم [ف: 13 - 3178]