دیوان سید صالح قزوینی نجفی

قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 7899-39/279 آغاز: سلو فؤادی یوم ودعت ودعاً ×× وطیب رقادی حین ازمعت ازمعاً / وسهدت عیناً فیک کانت قریرة ×× و اوجعت قلباً لم یکن بک موجعاً؛ انجام: علیکم سلام والسلام طهارة ×× لانفسنا ما ماس للبان مائس.. اشعاری است که در رثای ائمه اطهار (ع) سروده و نیز برخی ماده تاریخ‌ها که به مناسبت وفات دوستانش و در وفات بعضی از بزرگان سروده است مانند قصیده‌ای که در مرگ برادرش به تاریخ 1262ق گفته و مرثیه‌ای که در وفات شیخ جواد نجل ملاکتاب و ابراهیم نجل شیخ احمد کشیوان و شیخ رضا نجل شیخ هادی سروده است؛ خط: نسخ معرب، بی‌کا، بی‌تا؛ متن خط خوردگی دارد؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 109گ، 21 سطر، اندازه: 10×20سم [ف: 4 - 1892]