دیوان سنجر کاشانی

3. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3740/2 آغاز: ای جوهر ذات تو ز اشباه مبرا ×× نازان بوجود تو تبارک و تعالی / محتاج سخایت چه سماوی و چه اراضی ×× ممنون عطایت چه موالید و چه آبا؛ انجام: بگذشت بهار و ما شرابی نزدیم ×× در سایه گل یک مژه خوابی نزدیم / یار آمد و جلوه کرد و ما بی خبران ×× بر دیده بخت مشت آبی نزدیم قصیده است در ستایش خدا و اکبر شاه هندی و جز آن (افتادگی دارد میان ص 222 و 223) و غزل از حرف تاء تا حرف یاء و دو رباعی. سرگذشتی از او بخامه پرتو بیضایی در آغاز هست؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج تریاکی، 102ص (112-213)، 14 سطر (7×13)، اندازه: 13×20سم [ف: 12 - 2734]