دیوان سلطان

2. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 839 آغاز: گر بسنجد بحشر اجر شب هجران را ×× ظاهر اینست که شاهین شکند میزان را؛ انجام: خون شد دلم از دوری افسوس نداند ×× کین مرغ بره مانده اسیریست در آن بند درین دیوان که قسمت اول آن افتاده اشعار سلطان نامی چنین تدوین شده: غزلیات، رباعیات، دو تک بیت؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: محتملاً قرن 13؛ کاغذ: فرنگی فستقی، جلد: تیماج قرمز، 61گ، 11 سطر (8×14/5)، اندازه: 14/5×20/5سم [ف: 2 - 375]