دیوان ساری شیرازی

5. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13753/1 آغاز: در دو عالم تو به فریادش رس ×× کو ندارد دو جهان غیر تو کس / حلقه از عبدی خود گوشش کن ×× آنچه غیر از تو فراموشش کن در بیان توحید / بلبل جان دگر آمد به نوا ×× گشت بر چمن گلی نغمه سرا / گلرخی برده از آن صبر وقرار ×× می‌کند ناله دل هنچو هزار / نغمه دلکش این بلبل مست ×× هر که بشنید دلش شد از دست؛ انجام: ظلم کردن فعل شیطانی بود ×× رحم و انصاف از مسلمانی بود / تا توانی بد مکن با نیک رو ×× گر بدی سازی تو باری نیک شو مثنوی در مثنوی عشق نامه او. بیان عشق وتوحید و وحدت و مسائل عرفانی، شاعر در اشعارش به ساری تخلص می‌کند؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: تیماج سرخ، 107گ (1ر-107پ) [ف: 37 - 288]