دیوان زرگر اصفهانی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 432/11 کر آغاز: ای صبا بوئی ز چین زلف یار آورده ×× آری آری یک جهان مشک تتار آورده / چشم نرگس زلف سنبل، گونه گل، لب برگ گل ×× یک جهانی را گلستان در بهار آورده؛ انجام: گر بویرانه ما پا نهی میگویم ×× گنج پیدا شده بی رنج بویرانه ما / نیست در قلعه پیمانه کشان ما را راه ×× زرگر از باده تهی گشت چه پیمانه ما بخشی از غزلیات وی؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 13؛ مجدول؛ کاغذ: ترمه نازک سبز، 28گ (30ر-57پ)، 12 سطر، اندازه: 8×13/5سم [ف: 40/2 - 130]