دیوان رضی نیشابوری

7. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 8284/2 آغاز: آنکه آن برگ گل تازه بسنبل آراست ×× نه همانا که صلاح دل و صبر من خواست؛ انجام: ای دل چو رسد غم تو کجا دانی شد ×× وای جان چو ضرورتست چتوانی کرد. خط: نستعلیق، کا: سرخوش خراسانی، تا: 20 صفر 1260ق؛ در آغاز نسخه یادداشت‌هایی از جمله غزلی با این مطلع: «شبی بدیدم مست و خرابش اندر خواب ...» و مطلبی راجع به شرح حال کاتب نسخه، در پایان نسخه شعری از بهاری با مطلع «منت خدایرا که پس از انتظارها ...»؛ جلد: تیماج مشکی، 250ص (149 - 398)، 13 سطر، اندازه: 12×20سم [ف: 27/2 - 50]