دیوان حکیم شفائی اصفهانی

7. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 178/3-عکسی آغاز: ای درد تو «تحفة العراقین» ×× وی زهر تو، شکر مذاقین / بر دیده دید، جلوه گاهت ×× کحل العینین خاک راهت؛ انجام: کان سخره جود ارجمندش ×× بازیچه همت بلندش اصل نسخه: گنج بخش، 848 (گنج 1762/3). این مجموعه همچنین شامل: دارای قصیده و ترجیع بند و ترکیب بند، غزل و رباعی، جد و هزل از او و 3 سرلوح (214-548)، آغاز: «معلم فطرت عالی ست. من طفل رباندانش ×× سبق آیات عرفان گوشه خاطر دبستانش»، غزل به ترتیب قافیه: «ای زده برتر از گمان خیمه کبریا را ×× دست به تو کجا رسد، عقل شکسته پای را»، نمونه تخلص او: «نیست خاقانی «شفایی» تا کند خاقانیم ×× و رنه می‌دانی که پایی کم از خاقانی نیم» (رساله شماره 5)؛ خط: نستعلیق خوش، کا: علی نقی بن عبدالباقر بهبهانی، تا: غره ربیع الثانی 1087ق؛ 10گ (150-159) [عکسی ف: 2 - 239]