دیوان حکمت شیرازی

2. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 320 آغاز: بسمله. چو باشد ربطها با تیغ قاتل عضوم عضوم را ×× نباشد آه اگر از لطف مایل عضو عضوم را؛ انجام: حکمت زخیال ملک بگذر ×× دیدی چه شد از حکومت ری. هو الله المستعان. این کتاب مستطاب از جمله قصاید و خیالات حکمت امیر مولانا اعلی الله درجاته که مشعر بر مضامین حقانی و مطالب عرفانی است عالیجاه مجدت پناه نتیجة الاعاظم میرزا محمد حسن حفظه الله تعالی مرة بعد آخری ابتیاع نموده بمضمون الجنس مع الجنس بمیل مقتضای فطرت که طالب سعادت و کسب فیوضات عرفانیت می‌باشد خداوند حکیم بر سعادات و توفیقات دارین صاحب نسخه بیافزاید انشاء الله تعالی. جلد دوم. تقسیمات این نسخه عبارت است از قصاید - غزلیات عرفانی است که قسمتی از صفحات 9-204 و تمامی صفحه 205 بیاض و نانویس و حواشی صفحات 153-159-160 اشعار ساقط شده از متن را نوشته اند؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول، یک سرلوح مذهب مرصع خوب؛ مهر: کتابخانه دولت علیه ایران 1329؛ کاغذ: اصفهانی نخودی، جلد: مقوای روکش چرم مشکی، 262ص، 11 سطر، اندازه: 20×33سم [ف: 3 - 435]