دیوان حافظ شیرازی

387. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 325 آغاز: برابر؛ انجام: در هجر تو من زشمع افزون گریم ×× مانند صراحی اشک گلگون ریزم / چو ساغر باده ام که از دلتنگی ×× چون ناله چنگ بشنوم خو گریم مشتمل است بر غزلیات، ساقی‌نامه، رباعیات، مثنوی، مقطعات و مخمسات؛ خط: شکسته نستعلیق ممتاز، کا: محمد علی نقیب شیرازی، تا: 1295ق، به دستور ظل السلطان فرزند ناصرالدین شاه کتابت و تنظیم و تزئین شده و به ناصرالدین شاه هدیه گردیده در سال 1305ق؛ در آخر این دیوان قصیده‌ای است به مطلع ... «ای خدیوی که در انشای فرامین قضا / خط طغرای تو بر لوح قدر مشحون شد» که کاتب در مدح ناصرالدین شاه قاجار و چگونگی خط آموزی خود و همچنین در خاتمه قصیده نام و لقب خویشتن و تاریخ تحریر نسخه را به زبان شعر سروده و چنین گفته: «کرد مرقوم محمد علی این حافظ شاه ×× تا که در مخزن شه بحر گهر مخزون شد/ ختم شد حافظ شاه از پی تاریخ نقیب / دید با حافظ شاه ای عجبا مقرون شد، فی شهر رمضان المبارک 1295»، صفحه اول و دوم تماماً مذهب مرصع ممتاز کار شیراز و عمل میرزا یوسف مذهب باشی است که از لحاظ ریزه‌کاری و تلفیق رنگ‌ها و طرح ترنج‌ها و گره سازی‌ها از بهترین و عالی‌ترین تذهیبات و تزئینات نسخ خطی موجود است، در دو طرف ابیات انتهای اشعار دو ترنج زمینه طلاپوش تزئینی بسیار زیبا طرح شده است و در پیشانی 372 صفحه از این دیوان در میان سرترنج‌های زمینه لاجوردی مذهب مرصع ممتاز نام و القاب ناصرالدین شاه قاجار به قلم ثلث و به آب زر نگاشته شده؛ مهر: علی اکبر بن حسین الحسینی، مشیر السلطنه 1322؛ کاغذ: ترمه، جلد: مقوای روغنی بوم مشکی مذهب، 374ص، 12 سطر، اندازه: 13/5×23سم [ف: 3 - 408]