دیوان حافظ شیرازی

292. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 328 آغاز: برابر؛ آغاز شرح غزلیات: دانا و آگاه باش یا ایها الساقی ای هر کدامی نوشاننده ادر کاسا بگردان پیاله را و ناولها و بنوش و بنوشان آن را؛ انجام: پایان غزلیات: چون نیست نقش دوران در هیچ حال ثابت ×× حافظ مکن شکایت تا می‌خوریم حالی. یعنی چون نقش دوران در هیچ حال ثابت نیست بلکه پیوسته از حالی به حالی گردنده است پس ای حافظ از حال دوران شکایت مکن و بیا تا می‌معرفت با محبت فی الحال بخوریم که آن هرگز متغیر و مبتذل شود اگر چه دوران و مبتذل شود والله واعلم بالصواب منه المبداء و الیه المآب تم حسب الفرمایش عالیجاه رفیع جایگاه ... جامع المعقول و المنقول و حاوی الفروغ و الاصول خان زینشان رفیع مکان یعنی عبدالعزیز خان ... فقیر حقیر سراپا تقصیر احمد بن میرزا کاظم تهرانی این دیوان فرخنده عنوان خواجه حافظ شیرازی را در کمال ملال و کلال خاطر پریشان احوال در روز پنج‌شنبه بیست و یکم شهر ذی الحجة سنه 1220 قلمی نمود. پایان نسخه: آنکه از سر غیب گوید راز ×× هست دیوان حافظ شیراز شامل غزلیات، مثنویات، مغنی‌نامه، مخمسات، رباعیات، قصاید، ترجیعات و مقطعات است. غزلیات این دیوان به نثر فارسی شرح و تفسیر گردیده که نام شارح و مفسران معلوم نیست؛ خط: نستعلیق، کا: احمد بن میرزا کاظم طهرانی، تا: 1220ق، به دستور عبدالعزیز خان؛ مجدول، با کمند زرین، مذهب؛ به تاریخ بیست و پنجم شوال 1274 توسط سردار حیدرخان فرزند سردار رحم دل خان به مبلغ 250 تومان رایج کابلی هدیه گردیده؛ کاغذ: ترمه زرافشان کشمیری، جلد: مقوای روکش چرم ساغری مشکی، 736ص، 11 سطر، اندازه: 19×30سم [ف: 3 - 427]