دیوان حاجی ابرقوئی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 964 آغاز: قصاید: این نسخه ز عیب چون مبر است ×× از حاو الف ز جیم و از یاست / ایا فرمان ده اشیا که هستی خالق اشیا ×× توئی داناتوئی بینا ز هی یکتای بیهمتا آغاز غزلیات: من بیدل شوم قربان، کمان ابروانش را ×× کشیدن گر چه نتوانم سرمویی کمانش را مشتمل بر: 1- قصایدی در توحید و مدح حضرت رسول (ص) و ائمه دوازده گانه و شاه طهماسب صفوی، در ذیل منقبت امام زمان علیه السلام نیز از شاه طهماسب نام برده است و پادشاهان هند، 2- افسانه عشقی به نام «ناظر و منظور» به وزن مثنوی در 156 بیت، 3- غزلیات مرتبه به ترتیب حروف تهجی بر حسب ردیف، 4- رباعیات، بخش‌های نامبرده با نقصی که دارند در حدود 2500 بیت است؛ خط: نستعلیق خوب، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: وسط و انجام؛ پشت صفحه نخستین و بر برگی که پیش از آن گذارده شده چند نفر راجع به نویسنده آن اظهار نموده پیشتر آنها گویند که خط باباشاه عراقی است و یکی از آنها نگارش را نسبت به میر علی داده ولی با مقایسه با سایر خطوط میر علی ثابت می‌شود که نگاشته وی نیست و طرز خط می‌رساند که نویسنده هندی بوده و پس از سال 972 این کار انجام یافته و برگ‌هایی از میان ص 1-2 و 199-200 (تتمه غزلیات ردیف میم و نون و واو و بخشی از غزلیات ردیف هاء افتاده) و از آخر نسخه افتاده و رباعی آخرین الحاقی است؛ دارای یک سرلوح، مجدول مذهب؛ کاغذ: حنایی، جلد: تیماج، 110گ، 11 سطر، اندازه: 14×22سم [ف: 3 - 210]