دیوان جلالی یزدی

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13677 آغاز: باغ و بهار دلست رنگ و رخ یار ما ×× بلبل گلزار او مرغ دل راز ما / در قفس از ناله سوخت بال و پر خویش را ×× ذوق رهایی نداشت مرغ گرفتار ما؛ انجام: چاشت گرما حضر مزعفر بود ×× ناز می‌کرد بنده در ماضی / حال از همت ولی نعمت ×× گشته چون سگ باستخوان راضی دیوان اشعار شاعر است با تخلص «جلالی» شامل: غزلیات به ترتیب حروف تهجی و رباعیات؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج سرخ، 46گ، 14سطر، اندازه: 13/5×20سم [ف: 37 - 203]