دیوان پرویزی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13405/3 آغاز: ساقی بیار باده بر غم غم و ملال ×× کآمد زمان عشرت و شادی و وجد و حال / لبریز کن پیاله دلراکز عکس آن ×× گردد عیان ز پرده سویدای هر مقال؛ انجام: اگر پرویزی از وصل تو دور است ×× تو دانی دوریت هست از ندانی / من آن پیمانه نوش الکه خوی ×× منوچهری لوپ دامغانی بخشی از اشعار شاعر است شامل یک قصیده و چند غزل، شاعر در این قصیده اقطاب سلسله ذهبیه در خوی و سلماس و ارومیه را مدح نموده است؛ خط: نستعلیق، کا: شکرالله بن محمود، تا: 1318؛ جلد: تیماج قرمز، 4گ (73پ-76پ) [ف: 36 - 343]