دیوان امیر المؤمنین علی علیه السلام (ترجمه منظوم)

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13969 آغاز: آغاز دیباچه منظوم: اول دفتر بنام ذوالجلال ×× قادر وحی و قدیم و لایزال / آنکه هر نابود را او بود کرد ×× جمله معدومات را موجود کرد ... / کردش از عون یزدان ترجمه ×× بهره ور گردند تا مردم همه / ناظم این نظمهای شاهوار ×× شاهدم از اهل جوین سبزوار / بعد ا زاین یکفرد می گویم عیان ×× نظم دیوان امیر مؤمنان.آغاز ترجمه: الناس من جهة التمثال الكفاء ×× ابوهم آدم والام حواء / مردمان در رتبه مانند همند ×× جملگی فرزند حوا و آدمند؛ انجام: فكم تركو من ناشئ ذی حمیته ×× صریعاً و من ذى نجدة / هر یکی در روز هیجا همچو شیر ×× در عدو کشتن بغایت پس دلیر. انجام دیوان: فيه المعالی و فيه الفضل مجتمعاً ×× لفضل صاحبه فی العالمین علی ترجمه از آخر ناتمام مانده؛ خط: نسخ معرب زیبا و نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج زیتونی، 248گ، 10-14سطر، اندازه: 13×21سم [ف: 37 - 565]