دیوان اشرف

1. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 15589 آغاز: آرایش هر مطلع و پیرایش هر مقطع ستایش صانعی است که ذکر نام مبارکش فرج بخش روح ... آغاز مراثی: آمد مه محرم و شد موسم عزا ×× گردیده آسمان ز عزا نیلگون قبا؛ انجام: گشت اشرف قانع از تو یک نگاه ×× چشم بر انعام و احسانیش نیست مشتمل بر غزلیات، مراثی، قصاید قطعات، ترجیع‌بند، اشعاری که به مناسبت‌های سیاسی یا عاطفی سروده شده، نیز چند نامه که در مناسبت‌های مختلف نوشته به شیوه ادبی. فرزند ناظم در ابتدای مجموعه چنین نوشته است: «دیوان مرحوم مبرور خال مفضال ادیب والد ماجدم است، و هو آقا میرزا محمد تقی ناظم متخلص به اشرف پسر مرحوم میرزا کوچک وزیر گلپایگان که در عهد فتحعلیشاه بوده و از مقربان حیدر قلی میرزا در خدمت پدر بوده و این مجموعه را در 1275 در نیاوران جمع کرده». دیوان را به نام ناصر الدین شاه تقدیم کرده و از حیدرقلی میرزا به تبجیل یاد می‌کند مجموعه در عالم افسردگی در سال 1250 جمع‌آوری شده و در عهد خاقان عصر(سال 1275) پایان یافته است در نیاوران شمران دار الخلافه طهران. از جمله اشعارش درباره کتیبه در امامزاده حسن ما بین بندپی و سواد کوه مازندران و تهنیت ورود معسود میرزا (ظل السلطان) به مازندران؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 1275ق؛ کاغذ: کاهی خط دار، جلد: چرم قهوه‌ای، 82گ، 18 - 19 سطر، اندازه: 17/4×22سم [ف: 43-176]