دستور زبان فارسی

تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 3978/2 آغاز: بسمله ستایش خداوندی را سزا است که پرورنده ... و بعد چنین گوید کریم بن ابراهیم این مختصری است در علم املای فارسی که بجهت نور چشم محمد رحیم نوشته ام (برگ 99پ)؛ انجام: کفایت و بلاغ است پس کتاب را به همین جا ختم می‌کنم. تمام شد رساله شریفه به دست اقل عباد محمد حسین بن اللهیار خان فی دهم صفر 1294 (برگ 118ر) خط: نسخ تحریری، کا: محمد حسین بن اللهیار ضرابی، تا: 1294ق، جا: تبریز؛ پشت برگ 118 ب وارونه چنین نوشته شده: «اتفق الفراغ من مشقه صحوه يوم الاثنين 3 عشر ثالث ماه دوم سال پنجم دهه دهم سده دهم (= 23 صفر 995)» لیکن کاغذ و قلم در قرن سیزدهم است؛ کاغذ: فرنگی نخودی، 20گ (99پ-118ر)، 15-17 سطر (16×9/5 و 10/2×17/5)، اندازه: 13/2×21/5سم [ف: 17 - 270]