داستان ملک محمد و ملکه فخر النساء

تهران؛ شورا؛ شماره نسخه: 13825/1 آغاز: گوشه ای رو و خود برفت شاهزاده می گریست و این غزل می‌خواند: غزل: ای دل و جان عاشقان شیفته جمال تو ×× سرمه چشم روشنان خاک در سرای تو؛ انجام: چرا که دنیای فانی بیوفاست و در بیوفایان کسی صرف نبیند فقط بخشی از داستان است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: شنبه غره جمادی الثانی 1109ق؛ افتادگی: آغاز؛ جلد: روغنی زمینه قهوه‌ای، 35گ (1ر-35پ) [ف: 37 - 376]