داستان سیمرغ و سلیمان

4. تهران؛ شورا؛ شماره نسخه: 291/12-فیروز آغاز: راویان اخبار و ناقلان آثار روایت می‌کنند از شیخ الکبیر و سلطان المحققین ... شیخ حسن بن ابی الحسین البصری ... که از معتبران صحابه شنیده که ایشان از سرور عالمیان شنیده اند که فرمود که من که محمدم رسول خدا بر بالشی تکیه کرده بودم ... جبریل (ع) بیامد و مهری آورد. گفت ای جبرئیل قضای خدا بمهر بازگردد و جبرئیل گفت ... قضا دو گونه است ... بیایم و حکایت قضا و قدر پیش تو بازگویم ... به روزگار سلیمان ... روز یک شنبه بود که جمله خلائق از دیو و پری. در خدمتش صف زده بودند ... مرغکی که او را اسار گویند از او حرکتی در وجود آمد بی ادبانه سلیمان فرمود که آن مرغک را ادب کنند. آن مرغک گفت این حرکت از من نبود بل که از قضای خدا بود ... سیمرغ حاضر بود گفت ... مرا به قضاء و قدر هیچ اعتقاد نیست روایت این داستان از حسن در (نسخه ما: حسن بن ابی الحسن) بصری است و در نسخه کتابخانه مشهد رضوی، راوی از حسن، ابو شمایل است و محمود ابوالفوارس از ابوشمائل شنیده است. اختلافات دیگر نیز در مقدمه داستان و صدر نسخه مشهد با نسخه جای سخن دیده می‌شود. مضمون داستان بحث در قضاء و قدر است نخست بین پیغمبر ما (ص) و جبرئیل و بعد بین سلیمان و سیمرغ و مرغکی اسارنام؛ بی‌کا، بی‌تا؛ جلد: تیماج مشکی، 14ص (305-318)، اندازه: 22×35سم [ف: 21 - 274]