حکایات

31. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 527/2 آغاز: حکایت: پادشاهی بر درویشی گذشت، در تواضعش نکوشید، در غضب شد و گفت: چرا چنین حرکتی کردی، درویش گفت: توقع خدمت از کسی دار که در تو طمع نعمت دارد. حکایت؛ انجام: بیت: سر بی عشق را باید بریدن ×× به تن این بار را نتوان کشیدن / اگر چه عشق روح حیوانی را کاهد، روح ... و السلام على من اتبع الهدى، حکایت ... حکایتهایی است کوتاه به نثر آمیخته به نظم، به شیوه گلستان سعدی، بی دیباچه. در آن از مشهد، شیراز و نیز از سعدی و مولوی سخن رفته است؛ خط: نستعلیق مخلوط به شکسته، بی‌کا، تا: قرن 12؛ راسته و چلیپا؛ 40گ (14ر-53پ) [ف: 1 - 92]