حجية المظنة

1. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 4797/3-24/97 آغاز: بسمله حمدله فهل یجب فی مثل عصرنا العمل بالعلمه فی الاحکام الشرعیه الفرعيه او بالظنون الخاصه التی؛ انجام: على سبيل القطع اداء لما هو الواقع من طريقه قطعا لایستلزم ان یکون الظن بآداء الواقع رساله مفصلی است در حجیت ظنون خاصه که مؤلف بعد از بررسی کتب اصحاب و مذاکره با جم غفیری از طلاب اقدام به نگارش آن نموده است. او رساله‌اش را در سه «مقام» قرار داده با این عنوان‌ها: المقام الاول فی ان العقل هل یجوزان یتعبدنا الشارع بالظن ام لا، المقام الثانى فى ذکر الاقوال فی المسئلة و حججها وذکر ما هو المختار، المقام الثالث را ندارد. در آن از محمد امین استرآبادی و میرزای قمی و دیگران مطالبی را نقل می‌کند؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج سورمه‌ای، 56گ، 18 سطر، اندازه: 17×21سم [ف: 3 - 1588]