حاشية وافية الاصول

2. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 1758/2-10/68 آغاز: التلبس لاحال النطق وعلى عدم كونه حقيقة في المستقبل الى المعنين المتقدمين وفى خلافهم ... و اولها مجاز مطلق ای سواء امكن بقاؤه ام لا و ظاهر هذه العبارة كالاكثر يدل على؛ انجام: لان يكون الدفع عبادة محتاجة الى النبسة خير يقال انها لايجوز ان نقری ... الامام و هی قصده الدفع عمن لاقصد له اولانقرب له شرحی است استدلالی به صورت «قوله -اقول» بر «الوافیة» فاضل تونی در اصول فقه از شیخ بهایی و سید نعمت الله جزایری و شهاب الدین عاملی و آقا رضی قزوینی نقل می‌کند و نقل قول از علما بسیار دارد. از محقق تنکابنی صاحب رساله در اخبار و اجماع با عنوان استادش یاد می کند. کتاب متن دارای مقاصد و هر مقصد شامل چند مبحث است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مصحح، محشی از «شیخ جواد» و «عمید الدین» و «منه طاب ثراه» و «منه عفى عنه» در یکی از حواشی آمده است: «قدسئل الاستاد ادام الله ايام فيضه بعد ما فرغ عن الحاشية على الوافية سنبنين ...»؛ 91گ، 20 سطر، اندازه: 15/5×22سم [ف: 3 - 1413]