حاشية الفوائد الضيائية فى شرح الكافية

3. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 2870/3 آغاز: بسمله، معنیش ظهر است الحال می‌باید دانست که «بسم الله» جار و مجرور است هر جار و مجرور که هست متعلق است و متعلق می‌خواهد ... قوله: الحمد لولیه، غرض می‌باید دانست که الف لام الحمد الف لام جنس می‌تواند؛ انجام: قوله: فیفردان کان جنسا، یعنی مفرد آورده می‌شود تمیز ... ممیز صادق می‌آید بر سبیل اجتماع. پس لازم نیست که موافق ممیز او را تثنیه و جمع بکنند. حاشیه‌ای است بر کتاب «الفوائد الضيائية في شرح الكافية» عبدالرحمن جامی (898ق). این حاشیه، نسبتاً مختصر و با عنوان «قوله» نگاشته شده است؛ خط: نسخ و نستعلیق، کا: محمد شریف بن شیخ ابوتراب داودی استرآبادی، تا: 1085ق؛ کاغذ: اصفهانی نخودی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 71گ (129پ-199)، ابعاد متن: 6×13، اندازه: 12×19/5سم [ف: 13 - 386]