انوار الحكمة

● انوار الحكمة = انوار حکمت = کلمات یوسفی = نصایح یوسفی / اخلاق / فارسی anvār-ol hekma = anvār-e hekmat = kalamāt-e yūsofī = nasāyeh-e yūsofī ؟ یوسفی هروی، یوسف بن محمد، -966 قمری yūsofī heravī, yūsof ebn-e mohammad (- 1559) تاریخ تألیف: ربیع الاول 919ق گفتارها و اندرزهای کوتاه اخلاقی و عرفانی است که بنا به گفته مؤلف برای کسانی است که در ساحت میدان قناعت تاخته و تعلق به اسباب دنیا ندارند، با عنوان‌های «کلمه، نکته و پند». این رساله به چند تن دیگر نیز نسبت داده شده که به نظر ناصحیح است، مانند: غزالی، نجم الدین کبری و نورعلی شاه و سید معصوم علی شاه دکنی. نام رساله نیز در فهارس بسیار متفاوت و بعضاً مجعول آورده شده است. آغاز: الحمد لله الذی نور مصابیح القلوب بانوار حکمته و زین بساتین الارواح باظهار نعمه ... الهی به عزت آنها که رخش همت در ساحت میدان قناعت تاخته اند، و نقد حیات..این کلمات که به انوار حکمت موسوم است انجام: با هیچ نادان مناظره مکن اگر خواهی که بهترین خلق باشی و خیری از خلق دریغ مدار و السلم.که متضمن سخنان فقرا و حکما است و از عنیت و تکلف مبرا معرا و الحمد لله اولا و آخرا و ظاهرا و باطنا، رباعی: از فضل حکیم مبدع این نقش جدید ×× کامد ز انسان که یوسفی می‌طلبید / گذشته نه از شهر ربیع الاول ×× در نهصد و نوزده باتمام رسید چاپ: با عنوان «تجارب الانسان و انوار الحکمه» با مؤلف نامعلوم، در تهران، چاپ سنگی، 1312 ق، در آخر نصاب الصبیان؛ در هند ضمیمه مجموعه گنج عظیم، بی تاریخ، 126 ص؛ به اهتمام علی اصغر بن عبدالجبار اصفهانی، تهران، 1308 ق، سنگی، جیبی، 178 + 33ص؛ به کوشش دکتر جواد نوربخش، ضمن کارهای نور علی شاه اصفهانی؛ دارالسلطنه تبریز، سنگی، بی ناشر، 1318ق، وزیری، 334-335؛ طهران، 1356ق، رقعی، 3ص (صص 60-62) [نسخه‌های منزوی 1545/2؛ فهرستواره منزوی 332/6 (35 نسخه داخلی)؛ دنا 238/2 (84 نسخه)]