الف انسانیت

● الف انسانیت / عرفان و تصوف، تفسیر / فارسی alef-e ensānīyat فانی شیرازی دهدار، محمد بن محمود، 947-1016 قمری fānī šīrāzī dehdār, mohammad ebn-e mahmūd (1541-1608) تفسیری است عرفانی از سوره‌های «و الضحی» و «الم نشرح» که به گفته او درباره پیامبر (ص) و مراتب انسانیت و مقامات آن حضرت است و چون اصل حقیقت انسانی حقیقت محمد (ص) است، این رساله را به «الف انسانیت» موسوم ساخت. نثر آمیخته به نظم. در آغاز تأویل عرفانی آن دو سوره است، ولی در واقع رساله‌ای است عرفانی درباره حقیقت وجود و مراتب آن. آغاز: حمد و سپاس و ستایش بیقیاس حضرت خداوندی راست جل و علا که از نقطه حب ذاتی جوهر انسان را بیافرید تا آینه تجلیات شیون ذات مقدس شود و او را در فضای ... اما بعد، چنین گوید ... محمد ابن محمود، الملقب بدهدار ... انجام: همه چیز مظاهر قدرت تست و اتمام نور وجود ما بنور وجود تو و پوشیدن مائی با شکارا ساختن توئی تو مقدور تست و عین قدرت تو و صل اللهم علی نورک الظاهر بک محمد وآله و اولاده و صحبه اجمعین چاپ: با تصحیح ابراهیم مهرابی، کیهان اندیشه، ش64 (اسفند 1374): 142-151. [نسخه‌های منزوی 31/1؛ الذریعة 290/2 و 156/18 و 247 و 88/8 و 18؛ فهرست مشترک نسخه‌های خطی پاکستان، اسلام آباد 6/1]