هفت وادی

● هفت وادی = سیر السالکین / عرفان و تصوف، بهائیت / فارسی haft vādī = seyr-os sālekīn بهاء الله، حسینعلی بن میرزا بزرگ، 1233-1309 قمری bahā'-ol-lāh, hoseyn-'alī ebn-e mīrzā bozorg (1818 - 1892) در سیر و سلوک بهائی که برای یکی از پیران صوفیه در سلیمانیه شمال عراق نوشته شده است. در این رساله برای سالک هفت «وادی» معین شده که با پیمودن آن مرید می‌تواند به مقصود برسد: وادی 1. وادی طلب است و مرکب آن وادی صبر می‌باشد؛ 2. وادی عشق است که سالک بلافاصله به آنجا می‌رسد؛ 3. وادی معرفت است که سالک از شک به یقین می‌آید؛ 4. سالک بعد از سیر وادی معرفت که آخر مقام تجدید است به اول مقام توحید واصل شود؛ 5. سالک بعد از قطع معارج این سفر بلنداعلی در مدینه استغناء وارد می‌شود؛ 6. سالک بعد از سیر مراتب استغنای بحت در وادی حیره وارد می‌شود؛ 7. سالک بعد از ارتفاع به مراتب بلند حیرت بوادی فقر حقیر و فنای اصلی وارد می‌شود. آغاز: بسمله الحمدلله الذی قد اظهر الوجود من العدم و ارقم علی لوح الانسان من اسرار ... و بعد مراتب سیر سالکان را از مسکن خاکی بوطن الهی هفت مرتبه معین نموده اند انجام: عنقریب ظاهر می‌شود آنچه حال از اعین عالم مستور است لذلک نطق لسان العظمة فضلاً من عنده و هو الفضال الکریم چاپ: تهران، 1342ش [نسخه‌های منزوی 1761؛ فهرستواره منزوی 1097/8]