هداية القارى فى كلام البارى

● هداية القارى فى كلام البارى = مقدمة فى علم القرائة / تجوید / عربی hedāyat-ol qārī fī kalām-il bārī = moqadamat-un fī ‘alim-il qerā’a رساله‌ای است با عناوین «أجمعوا علی، أجمع القراء علی» در بیان قواعد اجماعی (و نه اختلافی) قراء سبعه در قرائت قرآن کریم، مشتمل بر دوازده«باب» و «خاتمه» که هر باب شامل «حکم» است: باب 1. فی احکام التنوين و النون الساكنة؛ 2. المد و القصر؛ 3. ترقیق الراآت و تفخیمها؛ 4. ترقیق لام الجلالة؛ 5. الادغام الکبیر؛ 6. ادغام الحرفین المتقاربین؛ 7. حروف متفرقة؛ 8. فی لام هل و بل و قل؛ 9. احکام میم الجمع؛ 10. هاء الکنایة؛ 11. الوقف علی اواخر الكلمة؛ 12. معرفة مخارج الحروف؛ خاتمة فی الاستعاذة و البسملة. در این رساله مؤلف به کرات با عناوین «قال الشاطبی»، ابیاتی از قصیده لامیه وی موسوم به «شاطبیه» یا «حرز الأمانى» را ذکر و شرح داده، اما بعید است که رساله، صرفاً شرح شاطبیه باشد. آغاز: بسمله. حمدله ... و بعد فهذه نبذة مما یجب علی قاری القرآن العزيز فهمها و یحتم علیه علمها ... انجام: ثم يسکت علیها فی مذهب الجميع و الله اعلم و هذا آخر ما اثبتناه فی هذه النبذه و الحمد لله رب ... الطاهرين تمت النبذة. [الذریعه 24: 36-37]