وقوف

● وقوف / تجوید / فارسی voqūf بخاری، تاج الدین، ق 11 قمری boxārī, tāj-od-dīn( - 17c) تحریری است بر اساس «وقوف» ابوعبدالله محمد بن طیفور سجاوندی با اضافات مشتمل بر ذکر آیات و رکوعات و اعشار و اخماس که به صورت ریز در پایان هر بخش متذکر شده است چنانکه بعد از خطبه آورده شده: «بدانکه این کتاب وقوف را فخر الاسالم شمس العارفین احمد الطیفور السجاوندی بر پنج مرتبه نهاده است لازم م و مطلق ط و جائز ج و مجوز له جه ز و مرخص للضروره ص و هر یک را از این وقوف علامتی است ... و هر جا که دیگران وقف کرده‌اند ولکن اختیار شیخ رحمةالله علیه نیست ق آورده یعنی قد قیل علیه وقف و هر جا که دو وقف به یک جای آمده است که دلیل هر دو یکی است وقف دویم را علامت ک آورده است یعنی کذلک و شیخ رحمة الله علیه در نسخه اصل ذکر آیت نفرموده اما امام الحق حبر القرآن استاد الائمه تاح الدین بخاری دام علاه در این کتاب ذکر آیات و رکوعات و اعشار و اخماس کرده است ولکن دلایل وقوفات را ذکر نکرده است ... دیگر بدان ایدک الله تعالی که در این کتاب وقوف اختلاف آیات که جماعتی از علما و ائمه قراء نموده‌اند مثل کوفی و بصیری و مکی و شامی و مدنی اول و مدنی آخر بازنموده می‌شود اگر در آیتی یکی از ایشان اختلاف نموده‌اند آیة عند البصری یا عنه البصری یا غیر البصری یا غیر الکوفی یا غیر از ایشان نوشته می‌شود و اگر بیشتر باشند اسم ایشان به رمز رقم نموده».